1 week thuis....the story so far...

Vandaag zijn "we" alweer 1 week thuis bij mama en Mika ...m'n dochter en ik.
Klinkt als de titel van een Nederlandse comedyserie van een paar jaar geleden.
Tsjongejonge, wat een heerlijk makkelijk meiske is het toch.....en Siri ook ;-)
Als het weer flessentijd is laat ze zich horen, maar verder...
Als ik 's morgens op het kamertje kom kijkt ze me met die grote bruine ogen aan en krijg ik meteen een vette brede glimlach alsof ze denkt.."Jaaaa, daar is die meneer van de catering, ik krijg weer een fles!!"
Ze kijkt de hele dag heel geinteresseerd rond, alles houdt ze in de gaten....alles is nieuw voor haar natuurlijk.
En broerlief....tsja, die is er hartstikke gek mee, gelukkig!
Als Siri in bed ligt wil hij om de 5 minuten gaan kijken of ze al wakker is.
En als ze dan nog niet wakker is zorgt hij er eigenhandig wel voor dat ze wakker wordt...
Vaak gaan we samen kijken.
Natuurlijk slaapt ons kleine meisje dan en net voordat we het kamertje zachtjes weer verlaten stampt ons kleine draakje dan heel hard op het laminaat om z'n zusje toch maar wakker te krijgen...
Van de week lag Siri op het speelkleed op de grond.
Ze probeerde zich om te draaien en lag toen half onder de salontafel.
Mika was er meteen als de kippen bij om haar terug te leggen.
Hij pakte haar voorzichtig op en zei: "Ach, kom maar schat!"
Heerlijk toch, die twee kids? ;-)

Afgelopen week was ook de week van de papierwinkel die ingevuld moest worden.
Kinderbijslag, zorgverzekering, papieren van de Immigratie- en Naturalisatiedienst....
Ja, 't is wel geen asielzoekertje maar toch.
Deze week hebben we een afspraak voor het aanvragen van een MVV, een Machtiging tot Voorlopig Verblijf.
Over een paar weken krijgt Siri haar pasje....dat is 5 jaar geldig en dan mag ze officieel ook werken.
Ik ben nu al een krantenwijkje voor haar aan 't regelen, dan kan ze volgende maand meteen aan de bak.
Zodra ze het pasje heeft kunnen we de juridische procedure op gaan starten om de "nederlandsche nationaliteit" voor haar te krijgen, de Adoptie naar Nederlands Recht. Dan krijgt ze ook officieel onze achternaam en is het een echte Van Poecke...
Voor het zover is zijn we al weer een paar maanden verder.
Maar dan heb je ook wat...

Voorlopig eerst maar eens aan elkaar wennen en van elkaar genieten.
Je hele leventje wordt toch maar weer eens op een leuke manier helemaal op z'n kop gezet.
Zo'n klein mensje zorgt voor grote veranderingen.
Ineens moeten er 's morgens 2 kids gewassen en aangekleed worden, hoewel...
Mika is in een week tijd wel ineens echt een grote broer geworden.
Hij kleedt zichzelf aan; hij komt naar beneden met een trui, lange broek en rubberlaarzen aan terwijl het 27 graden is...
Het kunststof bordje en bestek is ineens ook niet goed genoeg meer.
Nee, meneer wil een "echt" bord en "grote mensen bestek".
En z'n "yoghi" moet in een glas in plaats van in de Ikea-bekers van mama.
Maar als ik dan 's avonds voor ik naar bed ga nog even ga kijken en ik zie 'm opgerold in bedje liggen met z'n armpje om Beertje en Woefie heen geslagen dan is het nog steeds m'n kleine mannetje...
En dat mag voor mij nog heel lang zo blijven...

Ik weet 't....er komt een tijd dat hij 's avonds als wij gaan slapen de deur achter zich dicht trekt om te gaan stappen.
En dat er van die scooternozems voor m'n deur staan om m'n kleine meisje op te halen...
Deze week maar alvast even een goeie honkbalknuppel aanschaffen om ze weg te meppen...;-)

Een nummer 3 zal er hoogstwaarschijnlijk niet komen.
We hebben nu een prachtig mannetje, een mooi meisje en meer smaken zijn er niet...
Wat dat gedeelte betreft zijn onze adoptieavonturen ten einde....voor nu.
Over een paar jaar, als de kids wat ouder zijn, gaan we met hen terug naar hun geboortegrond.
Op zoek naar de wortels, naar familie...om zo alle stukjes van die grote complexe puzzel één voor één op hun plaats te krijgen.
Want adoptie is niet iets tijdelijks...adoptie duurt een leven lang.

Tot slot wil ik iedereen, ook namens m'n meisje en de kids bedanken voor de reacties, kaartjes, presentjes, mailtjes, krabbels, smsjes en telefoontjes.
Hartverwarmend om te merken hoe er meegeleefd en meegelezen wordt.

Zoals ik al eerder heb vermeld wordt er van dit blog een boekje gemaakt.
Ik zou het zeer op prijs stellen als jullie hier nog een persoonlijke boodschap achter zouden willen laten voor ons kleine meisje...

Tot zover mijn schrijfsels, ik hoop dat jullie ervan genoten hebben...
Zaijian, tot ziens....of zoals ze in brabant zeggen: "Houdoe en bedankt!


Marco van Poecke