Going Home...

"Good mohning ladies and gentlemen, this is yoh captain speaking. Thank you foh flying China Airlines.In Amstehdam it's 19 degrees celsius..."
Het zit er alweer bijna op.
Verbazend hoe snel een vliegreis van 16 uur voorbij vliegt...

Gisterochtend heb ik m'n koffer weer ingepakt. En blij dat ik was met die extra sporttas die ik had meegenomen! Je gaat altijd met de dubbele hoeveelheid spullen weer naar huis. Niet zozeer vanwege de kleertjes en blikken melkpoeder van Siri maar meer vanwege al die zinnige en onzinnige souvenirs die je toch weer meesleept.
De verleiding is ook zo groot.....een echte neplolex, made in Taiwan voor 300 NT$ (+/- € 6,50)...ik bedoel maar.
De kamers waren geboekt tot 16.00u 's middags, dus dat was wel prettig.
Tijd genoeg om nog even wat van Taipei te gaan zien...
Op naar de Tapei 101.
Natuurlijk met de metro, zoals ik al eerder vertelde is dat prima geregeld daar en je bent voor 3 knikkers en een bos wortelen helemaal aan de andere kant van de stad. Na 4 haltes stapten we uit en moesten we nog een klein stukje lopen. De Taipei 101 is de hoogste toren ter we.....sorry, correctie... Ik krijg net een telex binnen...De Taipei 101 is de op één na hoogste toren ter wereld. Sinds 2007 is de titel van hoogste toren in handen van Burj Dubai maar dat mag de pret niet drukken.....
Een uitkijkpost op zo'n 400 mtr. hoogte is voor mij met m'n hoogtevrees toch een redelijke uitdaging... Vooral toen we helemaal bovenop stonden, in de buitenlucht.
Op zich niet zo'n probleem maar het begon net stevig te onweren...
We hadden de nodige foto's en video's al gemaakt dus no problem.
Dan maar terug naar het hotel om nog even op te frissen en te wachten op het vervoer naar het vliegveld.

Nadat we door onze privéchauffeur Henry op het vliegveld waren afgezet gingen we inchecken bij de China Airlines balie waar al een flinke rij stond...
Geen nood, grote vriend Henry boorde zijn contacten aan en binnen 3 minuten kwamen er 2 chinese grondstewardesjes aan om ons via de lege businessclassbalie even snel aan onze tickets te helpen.
De dametjes doken zo ongeveer boven op Siri om haar te knuffelen.
Gelijk maar even van de nood een deugd maken, dus ik samen met de kleine tussen de 2 China Airlines poppetjes in op de foto! Tsja, er zijn vervelender dingen in het leven...:-)
Later bleken de stewardessen aan boord van het toestel ook nogal verguld met de aanwezigheid van onze taiwanese prinsesjes, wat zich weer uitte in de extra service die we kregen...
Bij het verstrekken van de drankjes kreeg iedereen die een biertje bestelde een "gewone" Heineken die op het karretje stond. Maar toen papa een biertje bestelde, kon hij ineens kiezen uit een Japans biertje, een thais biertje....
Nou, een lekkere koude Singha zou er wel in gaan, waarop het dametje het hele vliegtuig weer doorwandelde om voor mij het felbegeerde blikje bier te halen...
De man die achter me zat en ook een biertje bestelde kreeg overigens gewoon weer een "simpele" Heineken voorgezet...;-)
Later kreeg ik ook nog 2x extra koffie en kwam ze regelmatig vragen of alles naar wens was.....
Lang leve China Airlines!
Alle vrijgezelle mannen die op zoek zijn naar een leuke dame zou ik dan ook aan willen raden om met een babytje op de arm een paar dagen door Taipei te gaan lopen struinen...succes verzekerd! :-)
De begeleider van Meiling had dit alles van een afstandje gevolgd en bood bij het verlaten van het vliegtuig aan om nog even een fotootje te maken...Siri bij de stewardess op de arm, ikke ernaast....Cheeeeeese!

De verdere trip verliep helemaal volgens het boekje! Met natuurlijk aan het einde van de reis de aankomst op Schiphol, waar het Nicole, Mika en de directe familieleden van de andere kindjes al stonden te wachten.
Toen ik de slurf uitkwam en Mika op me af kwam rennen terwijl Nicole foto's stond te maken kwamen alle emoties van de afgelopen dagen los...
Nicole schoot het geheugenkaartje vol en ik schoot zelf vol.
Ik kon de tranen niet tegenhouden...tranen omdat ik weer thuis bij m'n meisje en Mika was...tranen van blijdschap om wat ik de afgelopen dagen mee heb mogen maken...
Ik besef nu pas echt hoe bevoorrecht ik ben dat ik daar in dat tehuis rond heb mogen kijken...daar waar het leven van allebei m'n kindjes is begonnen...
De ontmoeting met de "birthmother"...een vrouw die zo verschrikkelijk veel van haar kindje houdt dat ze het af staat om het een betere toekomst te geven in het verre "Helan" zoals ons landje in Taiwan genoemd wordt...
Dankbaarheid omdat ik haar recht in de ogen aan heb kunnen kijken en kunnen vragen.."waarom wij?"...
Dat ik haar heb kunnen bedanken en even vast heb kunnen houden...
Ik heb haar verzekerd dat haar kleine meisje niets bij ons tekort zal komen en dat we er alles aan zullen doen om haar onbezorgd op te laten groeien zodat we op een mooie dag in de toekomst samen weer terug kunnen keren naar "Illha Formosa" (Prachtig Eiland) zoals de Portugezen het noemden...
Want prachtig was het....
Nu ik dit zit te tikken lopen de tranen me weer over m'n wangen...
M'n meisje heeft de keukenrol al naast me gezet...
Deze reis vergeet ik m'n hele leven niet meer; iedere keer zal ik er aan herinnerd worden als ik naar die twee heerlijke kids van me kijk...

Zai Jian, Taiwan... Zai Jian...Wa ai li...